Πού όφείλεται ή συρρίκνωση τών σωματείων στις ΕΠΣ..?

 Τα τελευταία χρόνια, ο χάρτης του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα αλλάζει ραγδαία, οδηγώντας δεκάδες ιστορικές ομάδες στην αδράνεια ή τη διάλυση Η μείωση των ποδοσφαιρικών σωματείων στις τοπικές Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων (Ε.Π.Σ.) οφείλεται κυρίως σε έναν συνδυασμό αυστηρών γραφειοκρατικών απαιτήσεων, οικονομικής ασφυξίας και δημογραφικής συρρίκνωσης της επαρχίας. 

Οί βασικότεροι λόγοι πού προκαλούν αυτό τό φαινόμενο είναι οί έξής: 

1. Αυστηρό θεσμικό και γραφειοκρατικό πλαίσιο                            Ηλεκτρονικό Μητρώο και Νέοι Κανονισμοί: Η υποχρεωτική εγγραφή των σωματείων στο ψηφιακό Μητρώο της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού (e-Kouros) και οι αυστηροί όροι του Κανονισμού Ερασιτεχνικών Σωματείων της ΕΠΟ έθεσαν φραγμούς. Ομάδες που δεν διαθέτουν την απαραίτητη νομική και λογιστική υποστήριξη αδυνατούν να ανταποκριθούν.                                                                                                    Υποχρεωτική διαγραφή: Σύμφωνα με τις πρόσφατες διατάξεις, εάν ένα σωματείο δεν δηλώσει συμμετοχή ή αποχωρήσει από το πρωτάθλημα για δύο συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους, διαγράφεται αυτόματα από τη δύναμη της οικείας Ε.Π.Σ. και της ΕΠΟ.                                                                                                                  Απαιτήσεις διοίκησης: Η υποχρέωση για τήρηση επτά διαφορετικών βιβλίων, ελάχιστο όριο 20 ενεργών μελών και η παρουσία δικηγόρου στις αρχαιρεσίες καθιστούν τη διοίκηση μιας μικρής ομάδας εξαιρετικά δύσκολη για απλούς εθελοντές παράγοντες.                                                                                                                                                 2. Οικονομική ασφυξία                                                                                                                                                                                                                                               Υψηλό κόστος λειτουργίας: Παρά τις κρατικές ενισχύσεις από τη φορολογία των τυχερών παιγνίων, τα έξοδα για τη διαιτησία, τις μετακινήσεις, τα δελτία, τις ιατρικές εξετάσεις (Κάρτα Υγείας Αθλητή) και τη συντήρηση των γηπέδων είναι δυσβάσταχτα.                                                                                                                                         Έλλειψη τοπικών παραγόντων και χορηγών: Οι παραδοσιακοί «πρόεδροι» που έβαζαν χρήματα από την τσέπη τους για το μεράκι τους έχουν λιγοσέψει λόγω της γενικότερης οικονομικής κατάστασης, ενώ οι τοπικές επιχειρήσεις αδυνατούν να προσφέρουν σημαντικές χορηγίες.                                                                                       3. Δημογραφικό πρόβλημα και έλλειψη παικτών                                                                                                                                                                                                 Ερήμωση της επαρχίας: Πολλά σωματεία σε χωριά και κωμοπόλεις κλείνουν απλώς επειδή δεν υπάρχουν πια νέοι άνθρωποι για να αγωνιστούν.                                                                                                                                                                                     Αλλαγή ενδιαφερόντων: Η νεολαία στρέφεται σε άλλες δραστηριότητες καί άθλήματα, ή προτιμά τις οργανωμένες ιδιωτικές ακαδημίες των αστικών κέντρων, με αποτέλεσμα οι ομάδες των μικρών κατηγοριών να μην μπορούν να συμπληρώσουν ρόστερ.                                                                                                                                                                      Η περίπτωση της δικής μας  ΕΠΣ Κορινθίας αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κρίσης, καθώς η κατάργηση της Γ' Κατηγορίας και η πτώση στις 34 ενεργές ομάδες πού αντανακλούν απόλυτα το «κραχ» του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.                                                                                                              Πριν από μία δεκαετία (το 2013-14), η ΕΠΣ Κορινθίας αριθμούσε περίπου 60 ενεργά σωματεία. Αυτή ή  συρρίκνωση κατά σχεδόν 45% μέσα σε λίγα χρόνια δείχνει ότι το μοντέλο του χωριού και της γειτονιάς που συντηρεί ομάδα έχει υποστεί ανεπανόρθωτο πλήγμα. Η συγκεκριμένη εξέλιξη στην Κορινθία οφείλεται σε πολύ ξεκάθαρα, τοπικά και θεσμικά αίτια:

1. Η «βόμβα» του Μητρώου (e-Kouros)                                                                            Για να αγωνιστεί μια ομάδα στη Β' ή την Α' Κατηγορία, πρέπει να έχει λάβει Ειδική Αθλητική Αναγνώριση και να επικαιροποιεί τον φάκελό της στην πλατφόρμα e-Kouros. Πολλές ομάδες της παλιάς Γ' Κατηγορίας στην Κορινθία λειτουργούσαν με καθαρά εθελοντικό χαρακτήρα (χωρίς λογιστές, νομικούς συμβούλους ή εγγεγραμμένα μέλη με δικαίωμα ψήφου). Όταν το Μητρώο έγινε υποχρεωτικό, αρκετά σωματεία «κόπηκαν» ή επέλεξαν να μην μπουν καν στη διαδικασία, με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός πρωταθλημάτων.                                                                                                                                                                                                                                                                   2. Η αναγκαστική «συγχώνευση» των κατηγοριών

Όταν τα σωματεία της Γ' Κατηγορίας μειώθηκαν σε μονοψήφιο αριθμό, η διοργάνωση αυτόνομου πρωταθλήματος έγινε ανέφικτη (δεν είχε νόημα ένα πρωτάθλημα με 5-6 ομάδες που θα έπαιζαν μεταξύ τους 4 φορές τον χρόνο). Η Ένωση αναγκάστηκε να καταργήσει την κατηγορία και να απορροφήσει όσα σωματεία άντεχαν στη Β' Κατηγορία. Αυτό όμως δημιούργησε ένα άλλο πρόβλημα: ομάδες με χαμηλό μπάτζετ και ρόστερ βρέθηκαν απότομα να ανταγωνίζονται πιο οργανωμένους συλλόγους, αυξάνοντας τα έξοδά τους (μεγαλύτερες μετακινήσεις, περισσότερα παιχνίδια) και οδηγώντας κάποιες από αυτές σε οριστική αποχώρηση.                                                                                                                                                                                                                                3. Το γεωγραφικό και οικονομικό κόστος στο νομό

Η Κορινθία έχει μεγάλες αποστάσεις (π.χ. από το Ξυλόκαστρο και τη Λυκοποριά μέχρι τους Αγίους Θεοδώρους ή το Σοφικό). Όταν μια ομάδα υποχρεώνεται να παίξει σε ενιαίες, μεγαλύτερες κατηγορίες.                                                                                         α) Τά έξοδα μετασκινήσεων με πούλμαν διπλασιάζονται.                                                   β) Οί άπαιτήσεις γιά διαιτησίες καί γιατρούς άγώνων γίνονται πιό αυστηρές                         γ) Η εύρεση τοπικών χορηγών στην κορινθιακή ύπαιθρο έγινε εξαιρετικά δύσκολη, καθώς οι μικρές επιχειρήσεις (ειδικά στούς σημερινούς χαλεπούς καιρούς)  δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος..                                                                                                                          4. Η στροφή στις ιδιωτικές ακαδημίες    

  Στην Κορινθία παρατηρείται έντονα το φαινόμενο οι νέοι παίκτες να συγκεντρώνονται σε μεγάλες, οργανωμένες ακαδημίες των αστικών κέντρων (Κόρινθος, Κιάτο, Λουτράκι). Τα σωματεία των χωριών ξέμειναν από «νέο αίμα», αφού οι έφηβοι είτε σταματούν το ποδόσφαιρο λόγω σπουδών/υποχρεώσεων είτε παίζουν μόνο σε υποδομές, αρνούμενοι να στελεχώσουν τις ανδρικές ομάδες των τοπικών πρωταθλημάτων ή μετατοπίζουν τό ένδιαφέρον τους σέ άλλους τρόπους άθλησης.

5. Τό χάσμα 15'η 14 στήν Α' καί 16 στήν Β' δημιουργεί "ασφυξία"   

 Το χάσμα επιπέδου Α' καί Β' Κατηγορία: Με 15 ομάδες ή Α' (και ισως 14) , καί μέ 16 ή Β' Κατηγορία έχει πλέον τεράστιες ποιοτικές διαφορές. Ομάδες που παραδοσιακά πρωταγωνιστούσαν βρίσκονται νά παίζουν αντιμέτωπες με σωματεία που παλαιότερα βρίσκονταν σταθερά στη Γ' Κατηγορία και δυσκολεύονται ακόμη και να συμπληρώσουν ενδεκάδα.                                                                                                                                                                                 Αυξημένα έξοδα λόγω περισσότερων αγώνων: Ένα πρωτάθλημα 16 ομάδων σημαίνει 30 αγωνιστικές. Για τα ερασιτεχνικά δεδομένα και τις τσέπες των παραγόντων, 30 Σαββατοκύριακα γεμάτα έξοδα για διαιτησίες, οδοιπορικά και γιατρούς αγώνων είναι οικονομικός Γολγοθάς..                                                                                   Ο κίνδυνος για το μέλλον (Το 15 ή 14 ίσως γίνει 12): Αν η τάση αυτή συνεχιστεί, η Α' Κατηγορία κινδυνεύει μέσα στα επόμενα χρόνια να πέσει στις 12 ομάδες, προκειμένου να είναι ένα πρωτάθλημα βιώσιμο και ανταγωνιστικό.                             Εν κατακλείδι, βρισκόμαστε σέ μία δύσκολη(πολύ δύσκολη) βιώσιμη περίοδο, τόσο στό ποδόσφαιρο όσο καί σέ άλλα συλλογικά άθλήματα (Μπάσκετ. Βόλεί΄, Χαντ Μπολ,) όπου τόν μεγαλύτερο ρόλο τόν παιζει τό οικονομικό μέρος καθε συλλόγου, αλλά καί οί αυστηροί κανονισμοί. Ετσι φθάνουμε σήμερα να βλέπουμε στενάχωρα τά σωματεία να...λιγοστεύουν.                                                                                                             

ΥΣ: Σέ "κάποιιους" πού έγραψαν σέ σχετική άναφορά τού θέματος τήν λέξη "κατάντια" άς άναρωτηθούν μεσα τους άν όλα όσα άναφέρω δέν είναι άλήθεια..​